Verzameld werk - Jacoba van Velde - ebook

In De speler valt een jongeman ten prooi aan zijn ongecontroleerde gretigheid, in de liefde zowel als in het spel. Deze Aleksej zet zijn zinnen op zijn beminde Polina, die hem vervolgens uitdaagt aan de roulettetafel te spelen. Hij geeft daar gehoor aan, en ziet zich uiteindelijk gedwongen tot een ultieme poging om al zijn verliezen terug te winnen. Maar hoeveel geluk hij met zijn inzet ook heeft, Polina laat zich niet imponeren - en hij blijft achter, rijk misschien, maar zonderling. Of het nu gaat om De speler of Ondergrondse notities, Dostojevski's voorstelling van eenzelvige figuren, vervreemding en monomanie is altijd onmiskenbaar. Dit deel bevat behalve die twee meesterwerken ook Een bedenkelijke toestand, Winterse aantekeningen over zomerse indrukken, De krokodil en De eeuwige echtgenoot - alle in nieuwe vertaling.

`Het knappe van Gijsen is dat hij schijnbaar zonder enige moeite geloofwaardig overkomt. Aldus Arnon Grunberg, die de schrijver verder prees om het mededogen waarmee hij zijn romanpersonages kon portretteren. In het zesdelige Verzameld werk, verschenen in 1977, is de volle breedte van Gijsens schrijverschap te overzien, van de New Yorkse romans tot zijn essays over beeldende kunst en de indringende poëzie die hij na de oorlog schreef, toen hij van zijn geloof was gevallen.

`Het knappe van Gijsen is dat hij schijnbaar zonder enige moeite geloofwaardig overkomt. Aldus Arnon Grunberg, die de schrijver verder prees om het mededogen waarmee hij zijn romanpersonages kon portretteren. In het zesdelige Verzameld werk, verschenen in 1977, is de volle breedte van Gijsens schrijverschap te overzien, van de New Yorkse romans tot zijn essays over beeldende kunst en de indringende poëzie die hij na de oorlog schreef, toen hij van zijn geloof was gevallen.

Hij begon als dichter, maar na twee bundels stapte Willem Bijsterbosch over op proza. Zijn novelles kregen lovende recensies. Nadat zijn zesde en laatste boek Van de wachters, een roman, in 1997 verscheen, raakte hij als schrijver vergeten. Ten onrechte blijkt uit deze heruitgave van al zijn werk dat tijdens zijn leven is gepubliceerd. Een vitaal oeuvre in één band.

Te oud voor kamperen en andere verhalen Het Verzameld werk van Louis Paul Boon is geen poging om de door en door ironische volksschrijver bij te zetten in het Pantheon der Groten, waar iemands nagedachtenis niet verder reikt dan zijn legende. Het is integendeel gemodelleerd naar de heerlijk prikkelende en kronkelige geest van Boontje. In dit deel van het Verzameld werk is minder bekend humoristisch proza uit de onmiddellijk naoorlogse periode samengebracht met de volgens sommigen volstrekt zwartgallige novelle Menuet (1955), een klinkende titel in Boons oeuvre. In Maagpijn, Uitleen-bibliotheek en Te oud voor kamperen? bestrijdt Boontje een hele reeks alledaagse ongemakken met behulp van een flinke dosis bittere humor. De drie autobiografische verhalen worden gepresenteerd zoals ze destijds in de tijdschriften verschenen (met de oorspronkelijke tekeningen), wat hun levendigheid nog vergroot. In het meer symbolische Menuet heeft de schrijver autobiografische feiten en fictie met elkaar

Na de volledig herziene editie van Slauerhoffs Verzamelde gedichten (2018) verschijnt er nu een nieuw Verzameld proza. Naast de bekende verhalenbundels en romans is in deze uitgave ook weer het omstreden toneelstuk over het koloniale verleden Jan Pietersz. Coen opgenomen, dat meerdere keren een opvoeringsverbod kreeg. Verder is deze nieuwe editie aangevuld met enkele niet eerder opgenomen verhalen, waaronder het onlangs opgedoken prozadebuut van Slauerhoff ‘Luctor et emergo’. Het Verzameld proza besluit met een ruime en verrassende selectie uit de ongepubliceerde manuscripten, alle afkomstig uit de beroemde scheepskist die de schrijver jarenlang op zijn reizen vergezelde. ‘Hier was een man aan het woord die piraterij, opiumschuiven, het leven van meisjes in een hoerenkast, stinkende lijken in een vooronder, niet gebruikte als kleurrijke stoffering, maar die er middenin leefde.’ – de Volkskrant ‘Lijden is zoveel begeerlijker dan geluk. Happy endings zijn nergens goed voor. Slauerhoffs v…

Sinds 2007 heeft Ilja Leonard Pfeijffer vrijwel ieder jaar een toneeltekst afgeleverd. Dat heeft avondvullend werk als Malpensa, Blauwdruk voor een nog beter leven, De advocaat, Het achterhuis en recent Noem het maar liefde opgeleverd, maar ook nog een achttal kleinere stukken. Ze zijn alle doordrenkt van het thema liefde en altijd op de huid van de tijd geschreven. De politiek van Berlusconi, het graaikapitalisme, de deconfiture van Moszkowicz: het komt allemaal aan de orde in een sprankelende verzameling die de auteur zelf wel omschrijft als ‘de annalen van hen die er anders dan wijzelf voor uitkomen dat zij een rol spelen’. De veelstemmige man bevat alle toneelteksten inclusief de laatste, De...