Gaven, giften en vergiften: Brieven

Ervaar 1950 in de voetstappen van L. Ron Hubbard, toen hij op het punt stond om zijn monumentale ontdekking naar buiten te brengen - een revolutie die uiteindelijk alles veranderde, gedocumenteerd in tal van persoonlijke brieven.

Moeten we een gelukkig, of eerder een waardevol leven nastreven? Wat is er überhaupt van waarde, in het licht van onze eindigheid? En waarom drinken mensen wijn terwijl druivensap overduidelijk zoveel lekkerder is? Cabaretier en filosoof Tim Fransen verlaat zijn veilige plekje in de bibliotheek en trekt erop uit, vastbesloten de antwoorden te vinden op de grote vragen van het leven. Terwijl hij zijn filosofische helden achterna reist – Immanuel Kant, Karl Marx, Friedrich Nietzsche, Albert Camus – belandt hij in onverwachte avonturen. Hij legt bloemen bij het graf van een onbekende man, rent angstig door een steeg in de hoerenbuurt van Leipzig en verzorgt bejaarden in een Russisch tehuis. Zijn lessen tekent hij op in brieven aan zijn goede vriend Koos; brieven die een even grote schat aan wijsheid als klunzigheid bevatten. ‘Ontroerend en ...

Lord George Gordon Byron (1788-1824) geldt als de verpersoonlijking van de romantische mythe. In de zesendertig stormachtige jaren van zijn leven leek de wereld niet om haar eigen as maar om de levensas van Byron te draaien. Byron beschouwde zijn leven als een noodlot en had zich voorgenomen niet te willen deugen. Hij verteerde zijn leven. Een autopsierapport kort na zijn dood vermeldde dat hij het beenderengestel had van een tachtigjarige. Byron schreef zoals hij leefde: rusteloos, in gedreven haast, achteloos geniaal. De brieven van Byron geven een schitterend beeld van zijn tijd. Uit deze ruime selectie uit de brieven en een vijftal onderbroken dagboeken krijgt de lezer de verrassende indruk dat Byrons proza gisteren geschreven is. Joop van Helmond heeft niet alleen door zijn keuze en vertaling, maar ook door zijn inleiding, nawoord, aantekeningen en beschrijvende bibliografie van deze uitgave een Byron par-lui-même gemaakt: strijdbaar, tegendraads, wanhopig, hyperactief op- velerle…

Meer dan ooit schenen woorden mij uitgesloten, en toch zou de mogelijkheid zich dwingend van hen te bedienen, moeten bestaan. 1907, Salon d'Automne, Parijs. Rainer Maria Rilke staat voor Paul Cézannes schilderij Montagne Sainte-Victoire en weet: dit is kunst zoals zij bedoeld is. Zoals Cézanne vorm geeft aan het beeld, beseft Rilke, zo moet een schrijver vorm geven aan het woord. Een tegendraadse, moderne vorm van kunst die ons leert de dingen te zien zoals ze werkelijk zijn. In Brieven over Cézanne waagt Rilke zich op verbluffende wijze aan de opgave die hij zich in de Salon d'Automne heeft gesteld. Zijn woorden laten Cézannes schilderijen in hun volle, tegendraadse pracht zien en gunnen ons tegelijk een blik op de ware essentie van kunst.

twee spiegels