Pleidooi voor het gewone - Edel Maex - ebook

Pleidooi voor leven In 1998, tijdens de tweede Congolese oorlog, opende gynaecoloog Denis Mukwege een ziekenhuis waar hij vrouwen behandelt die het slachtoffer zijn van gewelddadige verkrachtingen. Congolese milities hebben verkrachting en genitale verminking tot oorlogswapens gemaakt: niet alleen worden de vrouwen kapotgemaakt, ook familieverbanden en sociale en economische structuren worden vernietigd. Mukwege stelt deze misdaden aan de kaak, maar de Congolese regering blijft ze ontkennen. In 2006 informeerde hij in een toespraak voor de Verenigde Naties de internationale gemeenschap. Mukwege heeft meerdere moordaanslagen overleefd en wordt voortdurend beveiligd. Hij strijdt onvermoeibaar aan de zijde van de vrouwen om een einde te maken aan deze onaanvaardbare wreedheden. Pleidooi voor leven is het verslag daarvan. Tegelijkertijd is het boek een autobiografie: Mukwege vertelt hoe uit zijn achtergrond verklaarbaar is dat dit zijn levenspad werd. Op 5 oktober 2018 ontving hij de

Pleidooi voor populisme In Vlaanderen en Nederland, maar eigenlijk in heel Europa, groeit de kloof tussen hoog- en laagopgeleiden. Aan de ene kant zijn er de kosmopolieten die nippen aan hun glas chardonnay, terwijl ze de lof van de globalisering zingen, aan de andere kant is er de `getatoeëerde klasse , die naar Nederlandstalige liedjes luistert en zich schaart achter nieuwe vormen van nationalisme. Laaggeschoolden dringen nauwelijks nog door tot het parlement. Hun demografische meerderheid is teruggebracht tot een democratische minderheid. Meer dan wie ook vertolken populistische partijen vandaag de stem van de laaggeschoolden in de samenleving. Populisme is volgens David Van Reybrouck niet noodzakelijk een gevaar voor de democratie. Het verwoordt op onhandige wijze soms een blijvend verlangen naar politieke betrokkenheid van het laagopgeleide volk. We doen er goed aan dat ernstig te nemen. Er is niet minder, maar beter populisme nodig. Auteur: David Van Reybrouck Uitgever: Bezige

Terwijl de Franse Revolutie nog volop in beweging was, schreef de oermoeder van het feminisme, Mary Wollstonecraft, in 1792 haar Pleidooi voor de rechten van de vrouw. Daarin trok zij ten strijde tegen de achterstelling die vrouwen al sinds mensenheugenis moesten ondergaan en tegen de vooroordelen die vooraanstaande denkers uit die tijd over vrouwen koesterden. Vrouwen moesten wat haar betreft in alle opzichten dezelfde kansen krijgen als mannen. Ze moesten beroepen kunnen uitoefenen en bijvoorbeeld medicus of vroedvrouw kunnen worden. En vrouwen hoorden vertegenwoordigd te zijn in de politiek, zodat ze zich de wet niet langer hoefden te laten voorschrijven door mannelijke politici.