Oud zeer - Tineke Beishuizen - ebook

Betsy Repelius Brieven aan Marie du Saar, 1891-1911 Hoe was het dagelijks leven van vrouwen die in Nederland rond 1900 een zelfstandig beroep wilden uitoefenen? De brieven die de Amsterdamse schilderes Betsy Repelius (1848-1921) schreef aan haar hartsvriendin, de arts Marie du Saar (1860-1952), geven een veelzijdig en persoonlijk antwoord op die vraag. De brieven tonen hoe Betsy Repelius het professionele kunstenaarsbestaan beleefde, haar buitenlandse reizen, het gezelschaps- en uitgaansleven en haar uitgebreide sociale contacten. Een zweem van tragiek klinkt in de brieven door omdat het aanvankelijke plan van de twee vrouwen om samen te wonen en hun beroep uit te oefenen in de riante woning op de Amsterdamse Vondelstraat spaak liep: Marie du Saar trouwde met een musicus, kreeg kinderen, trok de wereld in en Betsy Repelius moest zich schikken in haar lot. Dat deed ze dapper en welgemoed en uit haar brieven rijst een rijkgeschakeerd tijdsbeeld op van het milieu, het sociale netwerk,

Juffrouw Van der Toorn stak haar handen in de lucht en ineens zat ze midden in een van haar buien. Ik zou wel van alles met Sam Veterklep willen doen! Insmeren met poep en veren! Ik ga hem keilhalen! IK HAAT HEM! gilde ze. Ze bleef staan en keek met verwilderde ogen naar Nona en Niels. Die stonden hand in hand met hun rug tegen de muur en keken angstig terug. Dit boek gaat over een Ramp. Een Zeer Ernstige Ramp van het Aller Ernstigste Soort. Dit boek gaat ook over radeloze ouders, twee dwaze buurmannen, een stotterende klasgenoot en een tot wanhoop gedreven schooljuffrouw. En over een rat. Dus denk maar niet dat het een vrolijk boek is. Het is juist een ernstig boek. Een Zeer Ernstig Boek. Je bent gewaarschuwd.

Is oud worden iets ellendigs, een periode van gestage neergang, die alleen ongemakken met zich meebrengt? Wat is een zinvolle tijdsbesteding als je op hoge leeftijd komt? Het zijn universele vragen, waarover schrijvers zich al in de oudheid hebben uitgesproken. De bekendste van hen is Marcus Tullius Cicero (106-43 v.Chr.). In een van zijn beroemde filosofische dialogen laat hij zien dat ouderdom veel goede kanten heeft. Er hoeft van alles niet meer, er is tijd voor rust en mooie dingen, het is de leeftijd voor wijsheid. Dit positieve beeld van ouderdom wordt in de mond gelegd van de roemruchte politicus Cato de Oudere. Maar het zegt vooral iets over Cicero zelf. Hij schreef het boek op het eind van zijn leven, toen hij zich oud en ellendig voelde en hij politiek gezien buitenspel stond. De kunst van het oud worden is bedoeld als troost. Vooral voor Cicero zelf, maar ook voor zijn vele lezers.