Hulp - Bart Meuleman - ebook

In oude albums van de Vlaamse strip Jommeke bedienen booswichten zich steeds opnieuw van een aantal truken om hun snode plannen tot een goed einde te brengen. De vermomming is er een van, het valselijk om hulp roepen om zo de jonge held in de val te lokken, een andere. Eigenlijk konden we het als kind al weten: wie om hulp roept, is zelden te vertrouwen. In de gedichtenreeks `hulp spreekt een stem waarvan onduidelijk is of haar kinderlijkheid echt is dan wel voorgewend. Even onduidelijk is of ze hulp wil bieden of dat ze zelf in de hoogste nood verkeert. Ze weet het waarschijnlijk ook niet. In elk geval moeten we van haar hulpvaardigheid weinig goeds verwachten. Haar uitspraken klinken, bedoeld of uit onvermogen, altijd gewelddadig. Maar het geweld dat ze oproept is vaak lachwekkend, terwijl de ironie bedreigend is of zelfs levensgevaarlijk. Hulp is het verslag van een impasse.

'Onze straat is leeg. Hoewel iedereen zich op dit uur zou moeten haasten naar de plek waar hij de dag gaat doorbrengen. Ik hoor het doffe suizen van de fiets, de straatstenen glijden onder ons voorbij. Voorlopig kan ons niets gebeuren. Ik heb de armen losjes om het lichaam van mijn moeder geslagen.' Een jongen groeit op in de Kempen, gaat op school in Turnhout, mag studeren in Brussel - en hoewel hij zich langzaam losmaakt van zijn geboortegrond, opgaand in wat de literatuur, de muziek, het toneel en de film hem te bieden hebben, groeit het besef dat hij het kind van zijn ouders blijft: wie hij ook wordt, het landschap van zijn jeugd, dat niet meer bestaat, heeft hem gevormd en houdt hem gevangen.

Hoe mijn vader werd verwekt Het was een oude vrouw zoals er waarschijnlijk duizenden zijn, maar in haar kwade blik en aan haar grauwe vel zag ik op slag al het slechte waartoe ze in staat was geweest. Ik zag het des te beter omdat op haar schoot, in een wollen truitje en met witte kousjes en glimmende schoentjes met riempjes, mijn vader zat, met een blik, verschrikt, die mij vreemd was. Het geheim van zijn afkomst deelt Jos Meuleman alleen met zijn jongste zoon. In dit boek verdiept die zoon zich in het leven van zijn grootmoeder, die kort na de Grote Oorlog als meisje vanuit de Kempen naar Brugge werd gestuurd om er in een gegoede middenstandersfamilie de huishouding te doen. Toen ze er, ongetrouwd, zwanger raakte, werd haar kind haar afgenomen en onder de hoede van een bejaarde engeltjesmaakster gesteld. Een foto van het tweetal trekt zijn aandacht en hij besluit op onderzoek uit te gaan – niet alleen in de archieven, maar ook in zijn verbeelding, om een stem te geven aan wie

1968, de Isles of Scilly in de Atlantische Oceaan. Op een afgelegen strand doet de achtjarige Robin een macabere vondst. In de branding ziet ze een pop. Ze rent erheen en ontdekt dat het geen speelgoed is, maar een dode baby in een doek. Als ze haar moeder haalt, is de baby spoorloos verdwenen. Niemand gelooft de jonge Robin met haar levendige fantasie. Geteisterd door herinneringen aan de baby, reist Robin twintig jaar later terug naar het eiland om er voorgoedachter te komen wat ze écht heeft gezien. De vondeling neemt de lezer mee van 1968 naar 2035 in een aangrijpende geschiedenis over de kracht van herinnering, de kracht van verhalen - en alles daartussenin.