Hard gras 128 - oktober 2019 - Hard gras - ebook

Er zijn van die schrijvers bij wier proza de lezer regelmatig hardop in de lach schiet. In die zin kun je Marcel van Roosmalen vergelijken met mensen als Godfried Bomans, Herman Brusselmans, P.G. Wodehouse en Leonhard Huizinga, zoon van de grote Huizinga. (Lees vooral de serie rond de tweelingbroers Adriaan en Olivier.) Van Roosmalen paart een oog voor het absurde detail aan een levenshouding vol pessimisme. En dat is grappig? Ja, dat is erg grappig, zoals hij opnieuw laat zien met zijn karakterschets van de Arnhemmer. Daley Blind werd bij Manchester United meer dan dertig jaar geleden op het middenveld voorafgegaan door een andere Nederlander, Arnold Mühren. De man van de pass op Van Basten in 1988 `ik raakte die bal niet goed , was in Engeland opgevallen door zijn prachtige balbehandeling bij Ipswich Town. Samen met Frans Thijssen en onder leiding van Bobby Robson, had hij Engeland geleerd dat het middenveld meer is dan een ruimte op het voetbalveld die je bij voorkeur overslaat.…

Dit Hard gras nummer is haast een reünie van oudgedienden. Marcel van Roosmalen doet verslag van zijn laatste dagen met Theo Janssen. ‘Weet je dat ik nog steeds niets van Theo begrijp?’ vertrouwde hij de Hard gras-redactie in een moment van oprechtheid toe. Michel van Egmond wilde dolgraag de avond met Van Hanegem in De Doelen beschrijven opdat we Willems 75e verjaardag nooit meer vergeten. Simon Kupers prachtige artikel over de voetbalclub Barcelona troffen we aan in de Financial Times van 1 maart, de Engelse krant was zo vriendelijk Hard gras het stuk te laten overnemen tegen een post-Brexit tarief. Julien Althuisius schreef een verhaal dat de opening van dit nummer is: een verslag van zijn gevecht met de Wifi op Bali en zijn pogingen om minstens twaalf uur van de uitslag van Real Madrid-Ajax verstoken te blijven. Daarnaast verhalen, gedichten en tekeningen van Sam Planting, Erik Brouwer, Theun de Winter, Nico Kroese, Gerrit de Jager, Jan-Cees Butter, Ferenc van der Vlies, De betrouw…

Hard gras 127 - augustus 2019 Hard gras 127 Veel voetballiefhebbers hebben nog steeds geen woorden kunnen vinden die het gevoel van een onrechtvaardig en nauwelijks verdiend verlies tegen Tottenham Hotspur benaderen. Is die nederlaag te vergelijken met het verlies van de WK-finale van 1974? In één opzicht wel: Ajax speelde het mooiste voetbal van Europa, zoals Cruijff en zijn medespelers het mooiste voetbal van 1974 hadden gespeeld. In een ander opzicht niet: Duitsland bleek in die finale beter te zijn dan we dachten, beter dan Oranje. Dat Spurs over twee halve finales beter zou zijn geweest dan Ajax kan niemand volhouden. Die pijn blijft. Dit nummer bevat een aantal case histories in rouwverwerking. Met bijdragen van Julien Althuisius, Pieter van Os, Simon Kuper, Mark van den Heuvel, Zeger van Herwaarden, Daan Heerma van Voss, Dieuwke Wynia, Sam Planting, Olga Kortz en Nachoen Wijnberg. Auteur: Tijdschrift Hard Gras Uitgever: Ambo|Anthos Druk: 1 Aantal pagina's: 120 Illustraties:

Hard gras 124 - februari 2019 ‘Hard gras’ 124 opent met een grondige analyse van de veel bekritiseerde Ajax-coach Erik ten Hag door ‘voetbalnerd’ Sam Planting. ‘Als resultaten echt zouden tellen bij de beoordeling, de keiharde cijfers juist bewijzen dat Ten Hag allang een toptrainer is.’ Zeger van Herwaarden schrijft het vervolg van zijn verhaal over ‘de ratrace om jeugdig talent’. Iets waar schrijver Gerrit Janssens over mee kan praten met een zoon die schittert in de provinciale Vlaamse jeugdcompetitie. Verder onder meer een schitterend verslag van Erik Brouwer van een avondje Preben Elkjaer Larsen kijken in Kopenhagen en van Willem Dieleman over zijn vriend Bram die FIFA 2019 kampioen wil worden, achter de computer. Fictie is er van de Koen van Wichelen. Journalist Tan Tunali schrijft over racisme in het voetbal naar aanleiding van ‘de’ foto van Mesut Özil en Recep Tayyip Erdoğan. Kers op de taart in deze ‘Hard gras’ is de briljante gedichtencyclus van Nachoem M. Wijnberg, de

Hard gras 127 Veel voetballiefhebbers hebben nog steeds geen woorden kunnen vinden die het gevoel van een onrechtvaardig en nauwelijks verdiend verlies tegen Tottenham Hotspur benaderen. Is die nederlaag te vergelijken met het verlies van de WK-finale van 1974? In één opzicht wel: Ajax speelde het mooiste voetbal van Europa, zoals Cruijff en zijn medespelers het mooiste voetbal van 1974 hadden gespeeld. In een ander opzicht niet: Duitsland bleek in die finale beter te zijn dan we dachten, beter dan Oranje. Dat Spurs over twee halve finales beter zou zijn geweest dan Ajax kan niemand volhouden. Die pijn blijft. Dit nummer bevat een aantal case histories in rouwverwerking. Met bijdragen van Julien Althuisius, Pieter van Os, Simon Kuper, Mark van den Heuvel, Zeger van Herwaarden, Daan Heerma van Voss, Dieuwke Wynia, Sam Planting, Olga Kortz en Nachoen Wijnberg.